Biri giriyor hayatına. Konuşuyorsun, gülüyorsun, beraber ağlıyorsun. Son bir gün gidiyor. Alışmışsın.Acıyor.

Bizler

İnsanlar, tuhaf yaratıklar. Biraz bencil, biraz kıskanç, biraz iyi, biraz kötü. Biraz.Biraz.Biraz.Biraz'larımız var. Bir şey'lerimiz var.Pekiler'imiz var. Tamam'larımız var. Var bir şeyler. Fedakarlık'larımız var. Derin bir nefes alıyorum. Her insan bencildir , bazılarımız az bazılarımız çok. Ölüyoruz, ölüyoruz. Yaşıyoruz ama ölüyoruz. Ölüyorum. Gülerek. Tebessüm ederek. Kaybediyorum birilerini, bir şeyleri. Suçluyum kaybetmekten korktuğum için.Sanıyorum ki herkes benim gibi sever. Herkes sorumluluk hisseder sanıyorum. Bazı şeyler bozulmasın istiyoruz bazen. Yanlış değil aslında. Kırılıyoruz. Kırıyoruz. Kırıyorlar. Sinirle ağzımızdan bir şeyler çıkıyor. Ulaşamıyoruz bazen bazı insanlara, yüz yüzeyken bile. Bazen acımızdan verdiğimiz tepkilerin ağırlığını fark etmiyoruz. Bazı insanlar bizi kırmaktan, incitmekten korkarken ağzımızı doldura doldura konuşup kırabiliyoruz. Yanlışlıkla çarpıp, düşürüp kırdığımız o en sevdiğimiz vazoyu yapıştırıp yeniden yerine koyunca hiç bir şey olmamış gibi durabiliyor orada. Baksan sağlam, dik. Ama içine baksan çatlak izleri. Güç sadece görüntüsünde.Olmuyor. Kopan ipe düğüm atınca eskisi gibi olmuyor. Gökyüzü maviliğini saklıyor, papatyalar yapraklarını döküyor. Oluyor bir şeyler. Düzeliyor ama eskisi gibi olmuyor. Keşke çocuklar hep gülümsese.