İnsanlar Ölüyor Ölüyor Birileri

İnsanlar ölüyor. Tanıdığımız tanımadığımız. Ölüyor birileri. Üzülüyor muyuz ? Üzülüyorsak kaç gün kalıyor aklımızda ? Ölüm. Çok acı. Ölenle ölünmüyor derler ya yalan . Ölünüyor. Belki bedenin yaşıyor ama ruhun ölüyor bi yerlerde. Lime lime oluyor ruhun. Ben çok güzel ağlarım.Yakışıyor bana ağlamak. Pes eden olmadım hiç.Ama güçsüz hissettiğim çok oluyor. Ölüyor birileri.Ben her ambulans sesi duyduğumda içimde bi boşluk oluyor.Her ölüm haberi duyduğumda içim acıyor.Sanki ölen benden biriymiş gibi.Yakışmıyor ölüm hiç kimseye. Ben günlerce belki haftalarca etkisinden çıkamıyorum tanımadığım biri bile ölse. Çok ağlıyorum şu günlerde.Yemek yemek gelmiyor içimden.Uyumak gelmiyor. Ölenler sonsuz uykularına yatarken geride kalanların gözüne uyku girmiyor. Ağlıyorum.Ağlıyorum ama bitmiyor tükenmiyor hüznüm. Özlüyorum ölenleri.Özlüyorum kaybettiklerimi. Toprağın altına nasıl koyar ki insan sevdiklerini.Sevdiğim birini kaybetsem cesedinin başında günlerce beklerim herhalde biliyorum uyanıcak diye.Yaşamadım değil.Yaşadım.Kaybettim.Biliyorum acısını.Ona seslenememek sarılamamak konuşamamak dokunamamak sesini duyamamak. Çok, çok acı. Haykırmak isterdim şuan bu yazdıklarımı ama sesim acımı anlatacak kadar gür değil.Düşünsene aynı isme sahip binlerce insan var ama hiç biri '' O '' değil. Aynı isme sahip birine seslenebilir misin ? Ben yapamadım. Acıma arkamı da dönemedim. Durdum önünde acımın. Ağladım.Çok ağladım. Rüyalarıma gelsin diye çok dua ettim.Gelmedi. Adı her geçtiğinde boğazımda bi şey düğümlendi.Yutkunamadım.Bi zaman hiç onunla ilgili konuşmadım. Ağlarken bile görmedi kimse beni.Ulu orta ağlayamadım. Ama çok ağladım. Sonra onu dilimden düşürmez oldum.İnsanların dinleyip dinlemediği umurumda değildi.Sadece anlatmak istedim. Anlattım da. Hatta bazen duvarlara anlattım onu. Sonra sustum.Fark ettim ki acım bende saklı kalınca daha az acıtıyor. Bir daha kimse duymadı onun adını ağzımdan. Her gün çıktığı evin kapısında beklersin sabahın köründe. Çünkü o hep o evden o saatte çıkardı. Yok çıkmıyor. Odasının kapısına bakarsın bi umut işte. Bi an eski günleri yaşamak ister gibi.Hani o değerini bilmediğin günler var ya işte o günlere geri dönmüşsünüz gibi.Bakarsın kapıya. Açılmaz o kapı. Sonra telefonunu arıyorsun. Açmayacağını biliyorsun ama arıyorsun yine de . Çalıyor telefon. İçin gidiyor keşke açsa diye.Ama açmıyor. Çünkü o yok.O Öldü.